خداحافظ

 

 

 

 

پ ن۱:

هر كه اندر راه ما خاري فكند از دشمني........هر گلي كز باغ وصلش بشكفد بي خار باد

پ ن۲:

 گمان نبر که به آخر رسید کار مغان .... هزار باده ناخورده در رگ تاک است

پ ن۳:

از کلیه دوستان ، بانوان، سروران که در این مدت منو تنها نگذاشتن کمال تشکر را دارم چند

 روز قبل از رفتن این مطلب را گذاشتم تا..........در صورت بازگشت فقط به دوستانی سر می

زنم که نظرشان در این مطلب به ثبت رسیده باشد

پ ن۴:

سخت است می نوش کسی دیگر بود/شمع شب خاموش کسی دیگر بود /  با یاد کسی که دوستش می داری /   یک عمر در آغوش کسی دیگر بود

پ ن۵:

همیشه ۵ برای من عدد خاصی بوده  برای همین پا نوشت هایی اخرین مطلبم را ۵ تایی میکنم

 

بیزارم

هر شب كه مي افتم درون بستر خويش

 

خواهم نبينم افتاب را

 

هر كس به دل مي پروراند ارزوئي

 

من؛ مي کشانم لاشه هاي اروز را

 

هر كس كه بر مي خيزد سحر از بستر خويش

 

شوقي ؛اميدي،يا خيالي در سر اوست

 

يا با سرابي مي فريبد خويشتن را

 

يا خون سرخ زندگي در رگ اوست

 

من با كدامين كوشش و نيرنگ و پندار

 

از خواب بر خيزم و بگذارنم زندگي را؟

 

گيرم فريب تازه اي در خون من رست

 

اخر به چه سازم غم درماندگي را

 

اندوه من تنها ز مرگ عشق نيست:

 

بال و پر مرغ فريب من شكسته

 

شوق زندگي در من مرده

 

خون من اكنون تيره چون قير مذاب است

 

شوق و اميد و ارزو ..... ديري ست  ديري ست

 

كوچيده اند از نيمه ويران خانه دل

 

دانم كه رفتنشان را امدن نيست

 

از انچه كه با من بوده اكنون فقط مانده بر جا

 

شعر و كتاب و نفرت و غمهاي انبوه

 

روزي اگر مينا غمگسار  هستيم بود

 

امروز در خونم چكاند زهر اندوه

 

اكنون منم بيزار از هر كس و زهر چيز

 

بيزارم از ان كس كه از راه رفته برگشته

 

يا از پس كوچه هاي تيره بگريخت

 

بيزارم از ان كس چو شكار را قرباني يافت

 

بال پرستوي قشنگش را شكسته

 

طاوس خود را بال بگشوده است  و هر روز

 

چون غنچه اي بر بستر شاخه يك شاخه رسته

 

بيزارم از ان كس  كه بر مرداب دل بست

 

بي اعتنا بر اب پاك چشمه مانده

 

دست نياز و چشم او بر اسمان ست

 

هر سو كه بادش مي برد، ز ان سوست رانده

 

بيزارم از مرغي كه ترك اشيان گفت

 

بيزاري از بومي كه بر ويرانه دل بست

 

بيرازم از بلبل كه پيمان بست با باغ

 

تا باغ را خالي ديد هر پيوند  بگسست

 

بيزارم از طاوس رنگين

 

از كبك سر در برف برده

 

از بلبل پيمان شكسته

 

بيزارم از اميد ، از ياس

 

از ارزو،از عشق،از شرم

 

از انكه مي لولد ميان خارو خاشاك

 

و ز انكه ميخوابد درون بستر نرم

 

از بوته خشم

 

 از ابر نفرين

 

از چشمه مهر

 

از كوه تحسين

 

بيزارم ز بيزاري

پ ن: با همه بلاهایی که سرم اوردی و مسبب بیزاری ام تو هستی بازم

 نمی توانم بیزار ازت باشم

 

تقدیم به رضا(زنده جاوید)

در برگ ريز شوم خزان

 

به ترانه سبز بهار مي انديشم

 

در سوگ سرد باد

 

به سرود شاد شاليزار مي انديشم

 

در انجماد سكوت

 

انعقاد نطفه خروش را مي نگرم

 

در زير خاكستر  ياس

 

اتش سوزانده اميد را مي نگرم

 

در زمزمه شوم قاري  پير

 

سمفوني شاد مولود را مي شنوم

 

 گرچه ذره ذره مرده ام

 

و با پا خويش لحظه به لحظه بسوي مرگ شتافته ام

 

اما هرگز خبر دروغين مرگ تو را باور نكرده ام

 

زيرا به زنده بودن تو

 

زيرا به ماندن انديشه تو

 

اعتقاد داشتم

 

براي تو شعر گفتم

 

به اميد تو زيسته ام

 

به تو  و انديشه ات  مي انديشم

 

تو را مي نگرم

 

صدايت را مي شنوم

 

اي زنده جاويد

 

رضا هم رفت

امروز سوگوار مردی هستیم که   میتوان  ان فرد را ابر مرد تاریخ معاصر ایران دانست کسی

که یک تنه با هزار چهارصد سال خرافت مبارزه میکرد رضا برای من رهبر بود افتخار میکنم

 مریدش بودم حس میکنم بی پشت و پناه شدم

به اینجاو اینجا بروید

ان قدر خوب عزیزی که به هنگام وداع حیف اید تو را دست خدا بسپارم رضا جان بهت تا عمر

 دارم مدیونم

افسانه باد 3

لیک . هرگز نپسندید که باد

 

بر سر خشم بیاید و بکوبد ما را

 

بر در و دیوار

 

اعتمادی به چه کس؟

 

اعتقادی به چه چیز؟

 

چون همه تنهائیم

 

خنجر باد شکافد تن تنهامان را

 

ما بمانیم در این وحشت و بیم

 

چاره ای نیست جز این:

 

که بمانیم و بمیریم در این تیره اتاق

 

ما بمانیم در اینجای که شاید روزی

 

مژده  ارند: بهار امده است

 

لیک اما ،اما...

 

تا نبینیم گل و سبزه به باغ

 

تا نگیریم زهر دشت سراغ

 

تا نخواند بلبل

 

باورمان نشود اینکه:بهار امده است

 

گر بغرد  ز خشم:

 

ای سرما زدگان

 

ترستان  از سرما بیهوده است

 

گر بیائید همه تان بیرون

 

از بخار نفس گرم شما

 

برف و یخ اب شود

 

سنگ ها نرم شود

 

بادها انگاه می شود نسیم سحری

 

نمی یابید ز سرما اثری

 

انچه ببنید نسیم است نه باد

 

انچه یابید امید است نه بیم

 

باد دیگر نمی لرزاند

 

اشک در چشم نمی گرداند

 

انچه خواهید بگوئید که:

 

میخواهیمش

 

انچه که دلخواتان نیست

 

بسرائید

 

نمیخواهیمش

 

ای سرما زدگان!

 

ترستان از سرما بیهوده است

 

انچه باد به گوشتان خوانده است

 

قصه ای سخت دروغ است. دروغ

 

ما که دیدیم و چشیدیم چنین پنداریم:

 

باد افسانه بی فرجامی است

 

غرشش نعره یک طبل تهی است

 

باد و سرماست امروز تمام

 

گر نشینید در این گوشه مدام

 

شب همه شب سرماست

 

پ ن۱: برای درک بهتر شعر افسانه باد ۱ و ۲ را مطالعه کنید

پ ن ۲:تا خم نشی کسی سوارت نمیشه

پ ن ۳: از ماست که برماست

 

 

 

افسانه باد2

 

داد از این باد که در هم شکند

 

هر در و پنجره را

 

ای بسا صخره جدا کرده ز کوه

 

ای بسا شاخ تنومند درختان بشکست

 

چه درختان بشکست

 

چه گلها دل انگیز که پرپر کرده است

 

و چه برگان نشاط اور سبز

 

که ز، زخشمش شده زرد

 

اسمان شفاف

 

شده است همچو مس زنگ زده

 

هر چه گل بود و باغ

 

هر چه سبزی بود و درخت

 

زیر پای غضبناک خزان خرد شده است

 

انهمه چلچله بوده است و پرستوی باغ

 

هر طرف بنگری اکنون،حتی:

 

اثری نیست به جای

 

لیک  اما، اما.....

 

روی هر شاخ درخت،

 

روی هر دامن دشت،

 

روی دیوار،لب بام، سر هر ایوان،

 

سر هر کوی و گذار

 

تا بخواهی دریغا! زیاد است کلاغ

 

پیرمردی می گفت:

 

دوش من برده بسی بار زمستانها را

 

اه دیدم چه زیاد:

 

شب و سرما ویخ و باران را

 

لیک هرگز ندیدم همه عمر:

 

باد. اینگونه غضبناک و پلید و بی شرم

 

که بریزد بدین گونه درختان را . برگ

 

که بکارد بدینگونه به دلها . وحشت

 

بشکند بال پرستوها را

 

سبز را زرد کند

 

زرد ها را  بنمایاند سرخ...

 

هر چه گویم به سرما زدگان:

 

باد. تنها باد است

 

هیچی اش نیست بدست

 

سوزش باد کم از نیم دم است

 

غرش باد چو باد شکم است

 

بدر ائید از ان تیره اتاق

 

ز ان هوای مسموم....

 

پاسخشان چه درد الود است:

 

گوشمان نشنود هیچ

 

چشممان ننگرد هیچ

 

ما همین جا مانیم

 

برف می بارد سخت

 

باد می بارد چست

 

قایق وحشت بر دریاها

 

ما می توانیم بمانیم در اینجا همه عمر

 

اه که بیرون سرماست

 

 

 

افسانه باد

برف می بارد و یخ بسته هوا

 

سخت بسته است در و پنجره ها

 

نه فغانی است بجز ناله و رعد

 

نه خروشی است بجز غرش باد

 

ناله گر هست چنان کوتاهست

 

که هیچ نتراود بیرون ز اتاق

 

در دل هر اواز

 

غرش باد چنان بیم و هراس افکنده ست

 

که عبث پندارد هر فریاد

 

در دل شام چنین سرد و سیه می ماسد

 

باد می غرد:

 

کیست کز وحشت سرمای چنین طاقت سوز

 

بتواند برون اید از کلبه خویش؟

 

پاسخ باد:

 

سکوت است ! سکوت

 

باد از ترس افکنده بر دلها شاد است

 

نرم تر می گوید:

 

ای سرما زدگان مصلحت نیست در این سرما شب

 

 

که برون ائید از کلبه تان

 

 

پاسخش باز سکوت است سکوت

 

منقل کرسی افتاده به یک گوشه هوا یکسره مسموم شده است

 

از دم و دود زغال

 

کودکان رنجور

 

زیر کرسی گرسنه در خواب

 

فارغ از اندیشه

 

غمشان نیست: بیرون سرماست

 

غمشان نیست:پدرشان که از سرماست نشسته به اتاق

 

در گمانشان نرود :اینکه هوا مسموم است

 

 

جاده بی عابر

تنها

 

با یاد زیستن

 

با یاد تلخ گریستن

 

نفرت فراگرفته نگاه و دل

 

اما خاموش ماندن و نگریستن

 

افسوس خوردن

 

بر جای ماندن

 

در پشت سر دریا به پیش رو کویری ساکت و ارام دیدن

 

با دست خالی

 

با پای فرتوت

 

همراه بسیاری اندوه

 

همراه بیزاری بسیار

 

در خاموشی  بیکران جاده بی عابر شب

 

بیهوده با فریاد با نجوا با ناله سرودن:

 

ای جاده بی عابر شب!

 

در رهگذر باد

 

تا بیکران در چشم من تصویر تاریک سکوت  است

 

 

...............................................................

 

خاموش! خاموش!

 

ای جاده بی عابر شب

 

در رهگذر باد

 

من مانده ام با نامهای رفته از یاد...

 

خاموش ! خاموش!

 

ای جاده بی عابر شب

 

در رهگذر باد

 

من زیستم در دهشت کابوس بسیار بسیار

 

خاموش ! خاموش!

 

در جاده بی عابر شب

 

مردی است تنها مانده با یاد

 

از زهرگین عشق بی پاسخ خود شرمگین است

مرد؟!؟!؟!؟!؟!

مردی که تنها بود

 

مردی که تنها زیست

 

مردی که تنها رفت

 

مردی که حتی سایه خود را می راند

 

مردی که با اندیشه اش تنهای تنها ماند

 

مردی که قلبش کار بدستش داد

 

مردی که در عمق پلید شب غریو او سکوتش بود

 

مردی که تنهائی سرشتش بود

 

مردی که خود سوزی گذشتش بود

 

مردی که امید فریب او بدستش بود

 

مردی که پیروزی شکتش بود

 

مردی که خشمش را به وحشت داد

 

مردی که تلخی شکستش را نه با امید،بلکه با یاس درمان کرد

 

مردی که ایمان داشت

 

مردی که دشمن را ز نیروی شگفت خویش حیران کرد

 

مردی که تنها زیست

 

مردی که دیگر مرد نیست

 

ان مرد من بودم

 

 

تنها

در گذرگاه لحظه های عبث

 

تنها ایستاده ام

 

تنها ایستاده ام و خاموش

 

به تو می نگرم ، به تو

 

ای که از قلب من بزرگتری

 

هیچکس با من نیست

 

حتی قلبم که یک زمانی همسفرم بود،

 

من هستم و من.

 

تنها ایستاده ام

 

تنها ایستاده ام و مبهوت

 

می نگرم رد پای لحظه های عبث را

 

هیچ چیز در من نیست:

 

نه گذشته، لبریز از غم

 

نه ایینده، سرشار از نامفهوم

 

و اما حال...... چیزی نیست که بگویم هست

 

تنها ایستاده ام

 

به تو می نگرم به تو

 

ای که در افتاب خود خواهی ات ذوب شدم

 

تنها ایستاده ام

 

هیچ چیز در من نیست

 

هیچ کس با من نیست

 

به تو می نگرم به تو

 

ای که از سایه ام بلند تری

 

و اینک من

 

از اندوه هجر تو.......................

 

 

 

 

 

پ ن:

تکیه بر دوست نکن غم خوار کسی نیست ما تجربه کردیم کسی یار نیست

 

 

بیا

 

 

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

 

که تا ناگه ز هم دیگر نمانیم

 

کریمان جان فدای دوست کردند

 

سگی بگذار، ما هم مردمانیم

 

غرض ها تیره دارد دوستی ها

 

غرض ها را چرا از دل نرانیم

 

کنون مردم،پندار،اشتی کن

 

که در تسلیم ما چون مردگانیم

 

چو برخاکم بخواهی بوسه دادن

 

رخم را بوسه کن اکنون همانیم

 

 

پ ن 1:ای غایب از نظر به خدا می سپارمت جانم بسوختی اما به دل دارمت دوست

 

پ ن 2:دیر گاهی است در این تنهایی رنگ خاموشی در طرح لب است بانگی از دور مرا

میخواند لیک پاهام  در قیر شب است

 

پ ن 3: از من ازرده نشو میروم از خانه تو قبل از رفتن بدان عاشق و بی تقصیرم  تو اگر

خسته ای از دست دلم حرفی نیست امر کن بمیرم به خدا میمیرم

 

پ ن 4: پا نوشت ها هیچ ربطی به هم ندارم دم اخری یک مقداری قاطی کردم 29 فروردین از

 شرم راحت می شوید

پ ن ۵:خوشحالم دارم از جای میروم که حتی مردمش فرهنگ نت را هم ندارن

در گذرگاهی چنين باريک

در شبی اين گونه دل افسرده و تاريک

کز هزاران غنچه لب بسته اميد

جز گل يخ ، هيچ گل در برف و در سرما نمی رويد

من چه گويم تا پذيرای کسان گردد

من چه آرم تا پسند بلبلان گردد

من در اين سرمای يخبندان چه گويم با دل سردت

من چه گويم ای زمستان با نگاه قهر پروردت

با قيام سبزه ها از خاک

با طلوع چشمه ها از سنگ

با سلام دلپذير صبح

با گريز ابر خشم آهنگ

سينه ام را باز خواهم کرد

همره بال پرستوها

عطر پنهان مانده انديشه هايم را

باز در پرواز خواهم کرد

گر بهار آيد

گر بهار آرزو روزی به بار آيد

اين زمينهای سراسر لوت

 

باغ خواهد شد

سينه اين تپه های سنگ

از لهيب لاله ها پرداغ خواهد شد.

آه.... اکنون دست من خالی ست

بر فراز سينه ام جز بوته هايی از گل يخ نيست

گر نشانی از گل افشان بهاران باز می خواهيد

دور از لبخند گرم چشمه خورشيد

من به اين نازک نهال زرد گونه بسته ام اميد.

هست گل هايی در اين گلشن که از سرما نمی ميرد

وندرين تاريک شب تا صبح

عطر صحرا گسترش را از مشام ما نمی گيرد.

 

 

 

 

 

هرگز !!!

 

 

 

 

 

عزیز

براي عزيز دلي كه خود داند كه كيست.

عزيزي كه وجود نازنينش ،

از هر چيز با ارزشي در اين دنيا ،

برايمان :

" با ارزشتر است و بس."

عزيزي كه صدايش ، همانند قطرات باراني است ،

كه مي بارد بر جسم و روح خسته مان ، تا آرامشي يابيم،

" ز او ."

 

اما افسوس..........................

 

کاش امروز کنارم بودی

همیشه بر این باور بودم که می توان در کنار شقایقها و با وجود عشق،زندگی را معنا بخشید

،اما........ چند صباحی است که اقاقی ها حدیث تلخ رفتن تو را در کوچه باغ شهرزمزمه می

 کنند .کاش بودی،تا با ترانه نگاهت،هم صدای چکاوک های عاشق میخواندم که بی تو زندگی معنا

 ندارد

  

دهبکری

 

زنده با نامرد!!!

 

جـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــون !!!

به سلامتی خودم و نانازم ( ؟؟؟ ) !!!

مثل نخل باشیم!!!!!!!

ما برای خطا جلوه دادن حقیقت از هیچ تلاشی فروگذار نمی کنیم. اما  یک حقیقت هموراه پایدار

و انکار ناپذیر است این که: انسان به اندازه طبیعت الهی است و همانند فضای خالی و بی حد و

کرانه حتی اگر این حرف را قبول ندارید حداقل یک درخت نخل را سرمشق خود قرار دهید در

 تصور ملاحضه می کنید درخت کاملا سوخته ولی باز هم جوانه زده

 

پ ن:برای تولدی دیگر باید از قید و بند گذشته رهایی یابید و بدون قضاوت و محکوم کردن به

اکنون شگفت انگیز بنگرید و ......اینده را به چرخ گردون واگذار کنید.انگاه به تجربه در خواهید

 یافت که زندگی چقدر لذت بخش است زیرا گذشته دیگر شما را مکافات نمی کند و ترس از اینده

 معنا و مفهوم خود را از دست می دهد