گـل بود  و سبـزه بود  و سرود پـرنده بـود

در  آفتاب ،  گـرمی   شــادی  دهنده  بـود

بـر آب  و خـاک ،  با بهشتی  وزنده  بـود

در باغ  بود ، کاجی  پر  شاخ  و سهمگین

دستی  بیاد گـاری  صد سـال  پیـش از این

بـر آن درخـت ، نام  دو  دلداده   کنده  بـود

 

                   پـروانه و فریدون ، صد سال پیش از این

                   یک  روز  آمدند  در  این  بـاغ   دلنشین

                   گـل  بود  و سبـزه  بود و دم تند  فریدون

                  می گشت  قوی  سیمین بـر  آب  سیمـرنگ

                  بر روی شاخه مرغک خوشرنگ می سرود

                  بنگر چگونه  غنچه ی  نازک  دهان  گشود

 

 امـروز  زیر شـاخه ی این کـاج سهـمناک

پــروانه  و فریـدون   گـردیـده انـد  خـاکـ

رخسار باغ ، زرد و برهنه اسـت شـاخ تاک

خـورشید نیـست ، گرمی شـاد دهـنده نیـست

گـل نیست، سبـزه نیست، سرود پرنده نیـست

از بـاد سخـت ، دامـن دریـاچـه چـاکـــ چـاکـــ

 

                  امــا   هنوز   بر   تنه   کـاج   سـالـدار

                  نـام  دو  یــار  دیرین مانده  به  یـادگـار

                  بــالای  کـاج ، نندر در  ابـــر  اشـکبـار

                  می غرد  از  تـه دل : ای تـیـره آسـمـان!

                  جـز نـام ،چیـزی دیـگر مـاند دراین جهـان؟

                  یـــا   نـــام   نیـز  مــیرود  از  یـــادگـــار؟

 - آنـقدر مـرده ام

  که هیـچ چیز مرگـــــ مـرا دیگر

  ثابتـــ نمی کند

 

 - ای ستاره ها ، ستاره ها  ستاره ها

  پس دیار عاشـقان جاودان کجاست؟

 

  - مـن از تـو می مردم

  اما تو زنـدگـانی من بودی

 

  - من به نومـیدی خود معتادم

 

 مـی توان چـون آبـــــ  در گودال خـود خوشـکیـد

                                                                                                           گلچین گیلانی .  .  .  .